10-10: De 10e Indian Summer Ultra!
Ik had er enorm lang naar uitgekeken om weer een trailrun te mogen vastleggen, en op de tiende dag van de tiende maand — tijdens de 10e editie van de Indian Summer Ultra (ISU 2026) — was het eindelijk zover.
Om half zes ’s ochtends zat ik al in de auto, op weg naar de start van 07.00 uur. Winfried, mister RFR én mister ISU, had voor deze jubileumversie weer iets unieks bedacht: hij kwam te paard aangereden om de officiële opening te verzorgen. Klokslag zeven uur vertrokken de lopers voor de 100 en 75 kilometer ultra de nog donkere ochtend in. Helaas beloofde het weer een flinke spelbreker te worden, met een paar pittige buien in het vooruitzicht.
De eerste regen viel al op het Balloërveld, waar mijn eerste fotostop gepland stond bij de steencirkel De Baak — een prachtige locatie aan het begin van het veld. Nadat de laatste loper voorbij was, ging ik terug naar de start voor de 50 km ISU ultra en de 27 en 11 km RunForestRun. De lopers van deze afstanden gingen gelukkig nog onder een zonnetje op pad, maar halverwege kregen ook zij te maken met de voorspelde plensbuien.
Mijn volgende positie was boven aan de venijnige klim van Neverest. Daar stond ik de lopers op te wachten, tot op een gegeven moment de overkant van het meer door de hevige regen niet eens meer te zien was. De lol was er voor mij toen heel even af. Bij mijn fiets aangekomen besloot ik een verdere tocht door het kletsnatte bos te schrappen. Het was voor mij te gevaarlijk, Ik ging terug naar de finish en pakte de auto naar verzorgingspost 4: de bekende pannenkoekenpost, waar Liesbeth, Jolanda en Jacqueline achter de tafels stonden te stralen.
Aan het eind van de middag was ik weer bij de finish om de helden te verwelkomen. Er waren ondertussen al heel wat lopers binnen. Tot half acht heb ik het volgehouden om de emoties en de ontlading vast te leggen. Ook bij mij had de regen inmiddels z’n sporen achtergelaten. Bekaf maar ontzettend tevreden reed ik samen met Karin terug naar ons Drentse onderkomen.
Dank allemaal voor de lieve knuffels en warme woorden van de vrijwilligers en lopers. Wat was het een feest om weer even helemaal thuis te zijn in de RFR-familie!
